เหล็กสั้น

เหล็ก 8, 9, 10 (พิทชิงเวดจ์) และ แซนเวดจ์ เป็นเหล็กที่มีแกนสั้น สำหรับการตีระยะสั้น ๆ โดยเฉพาะแซนเวดจ์จะไม่ใช้ในการตีช็อตยาว ๆ เหล็ก 8 จะตีได้ระยะไกลที่สุด และพิทชิงเวดจ์จะได้ระยะสั้นที่สุด ไม้แต่ละเบอร์จะมีระยะตีต่างกันประมาณ 10 หลา ไม้ก้านสั้นจะตีได้ระยะทางใกล้แต่สูง ในการตี ถ่ายน้ำหนักไปสู่เท้าซ้าย ตีลูกแล้วจึงไดวอทให้ไม้ยกลูกขึ้น อย่าใช้แรงยกเพราะน้ำหนักตัวจะตกลงไปที่ขาขวาทำให้ตีถูกส่วนบนของลูก ลูกไปไกลเกินต้องการ การตีเพื่อยกลูกใช้การสวิงที่มั่นคง

เหล็กยาวและเหล็กกลาง

การใช้เหล็กยาวและกลางนั้นใช้การสวิงพื้นฐานเช่นเดียวกันไม้อื่น ๆ ต่างกันที่จุดสัมผัส (contact) เหล็กสั้นใช้ในการตีลูกลง ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งดีหรือไม่ แต่สำหรับเหล็กยาวและกลาง สามารถปรับลักษณะการสัมผัสให้ขึ้นกับทิศทาง ถ้าลูกอยู่ในตำแหน่งที่ดี อาจวางเท้าให้ลูกอยู่ห่างจากเท้าซ้ายไปข้างหน้ามาก ๆ ได้ ซึ่งลูกจะเปลี่ยนทิศโดยไม่ต้องไดวอท โดยทั่วไปจะใช้เหล็กยาวที่สามารถลอฟท์ได้ความสูงดี การสวิงของเหล็ก 7 ถึงเหล็ก 2 จะเหมือนกัน แต่จะต้องจับเวลาและสวิงให้เรียบ อย่าตีแรงเกินไป กริพต้องมั่นคง อย่าให้ความยาวของไม้ทำให้มือซ้ายเปิดในขณะแบคสวิง

ไม้สำหรับแฟร์เวย์

การสวิงในแฟร์เวย์มีหลักเช่นเดียวกับเหล็ก ต่างกันที่จุดสัมผัส โดยกวาดลูกออกจากหญ้าและใช้ส่วนล่างของการสวิงมากกว่าตีลงที่จุดสัมผัส การตั้งลูกให้ไปข้างหน้ามากกว่าเหล็กประมาณ 1/3 นิ้ว ความกว้างของสแตนซ์จะแสควร์หรือขนานกัน ก้านไม้จะยาวกว่าเหล็ก ทำให้ต้องยืนตัวตรงมากกว่าและระนาบของการสวิงจะแบนกว่า แกว่งหัวไม้ให้กว้างและตื้น แต่ยังเป็นแนวโค้ง ไม่ใช้แรงให้ชาฟท์ของไม้เป็นตัวช่วยทำระยะ หมุนให้ได้แบคสวิงและจบลงด้วยท่าที่สมดุล